HaFri Poetry 01 2011

Ik had bijna de woorden gezegd
Omdat jij ze me doet schreeuwen
Toch bleef ik stil
En ben niet zeker dat ik ze niet in je heb gelegd

Er is zo veel wat ik je kan zeggen
Dat het me doet zwijgen
Ik weet niet welke ik kan kiezen
Ach, ik hoef het je niet uit te leggen

Ik zei bijna die ene zin
Die over mijn lippen komen wilde
Ik wil niets verstoren van wat er is
Zo is het fijn, ik slik de woorden in

Ik ben zeker dat je weet wat ik bedoel
Ik ben zeker dat je het begrijpt
En ik voel dat ook jij ze niet zal zeggen
Nooit verstoren we dat gevoel

Ik koester onze kostbare schat
Weet precies wat te doen
Ik had bijna die woorden gezegd
Maar laat ze. Zo is dat.

Maar… het is zo!

I almost said the words
Because you made me screaming them
But I kept silent
Not sure that you havent heard

There is so much I can say to you
That it makes me silent
I dont know what to choose
And you know that it’s so true

I almost said that line
That was tickling at my lips
But I dont want to damage all there is
Because the way it is, it is fine

I am sure you know what I mean
I am sure you understand
And I feel that you don’t tell them
We shall not disturb what we redeem

I charess all there is
Know exactly what to do
And that’s why I dont say
those words from me to you

but… I do!

© HaFri Poetry 03.01.2011

Not so long ago
Everyone did gaze, pointed, look, see
Exciting smiles did come over me
Ah, those were the days, you know

Children were singing
About the light I was bringing
The sparkling center of the house,
Enlightening, sparkling, the almost perfect spouse

I did glow in silver and gold
Christmas stockings around me, I had candles to hold
Peace on earth, for everyone
Except for the fried turkey in the pan

Wishing it could be christmas every day
But that’s too long, they hide it away
The ornaments shelter in  the dark box
Together with the angels, christ child and socks

Fame fades away quickly
Especially when you’re a christmastree
So I stop my annual mutter
An end in the fire, or in the gutter

De kerstboom

Niet zo lang geleden

Keek iedereen naar mij
Opgewonden gezichten, vol hoop en blij
Ach het was zo mooi, mijn verleden

Kinderen hebben gezongen
Vrede op aarde was het, heel even
Ik was het stralende middelpunt, rondom
van licht en stralen vergeven

Kon het maar altijd kerstmis zijn
Maar blijkbaar was het lang genoeg, de schijn
Mijn ballen verdwijnen in de doos
Samen met de engelen en het kerstkind, dooft ons licht een poos

Ik eindig mijn jaarlijkse mopperpartij
Volgend jaar ben ik er weer bij
Roem is vergankelijk, eens was ik groot
En eindig op de brandstapel, of in de goot

 

© HaFri Poetry 10.01.2011

 

Comments

comments

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.